بر لــوح دلم جانــا بـا عشــوه گــذر كــردي    

وز گــوشه ابــرويت بــر ديــده نظـر كــردي


دل محــو تمــاشا شــد وز تـاب دوگيسويت

افسـوس نظر كـردم لكن تــو حـــذر كـردي


با ديــده پر اشــكـم از كـــوي تـــو بگذشتم      

در حسرت روي تــو منعــم ز قمـــر كــردي


خــــورشيـد نگــاه تــو بـــر دل فكنــد پــرتو      

وز قبلـه ابـرويت قــوسي بـــه كمـــر كردي


دل دادم و بد كــردم از عشق شـدم مجنون     

بــر كــــوي تــو گـرديـدم امــا و اگـــر كردي


بر چهره افسونم داغي ز غــم عشق است      

داغي است تو بنهادي گفتي كه هنر كردي


جانا چــه شــود روزي بـر مــا نظــري باشد

از بــرق نگاه خـــود دل را چـــو شـرر كردي


اشكي است چو خون دل از ديده بــرون آيد

چــون ژاله چكيد از دل ، دل پر زگهر كـردي


آن غنچــــه ژوليـــده ديـــريست عطا جـويد

بر ديده عطايي كـن اين قصه به سر كردي

سيد عطا سيدي



تاريخ : دوشنبه ششم آبان 1392 | 9:56 | نویسنده : سیدعطاسیدی |

 

دلـــم تنگ است زهجــر نازنینم

                                       بــــرای دیدنــش هـی در کمـینـم

خدایا گر به دیدارش شوم شاد

                                          من آنگه شـاه بی چـون زمینم




دلا گشتم زبون از هجر یارم

                                        به تـــــاب گیسـوانش بی قرارم

نظر کردی رخم زرد ودلم درد

                                        اسیــــر طـــــره و شهـد نگـارم

 



تاريخ : چهارشنبه بیست و نهم خرداد 1392 | 20:40 | نویسنده : سیدعطاسیدی |
تو را گم می کنم هر روز و پیدا میـکنم هر شب

بدین سان خوابها را با تو زیبا می کنـم هر شب


تبی این گاه را چون کوه سنگین مـی کنـد آنگاه

چه آتشها که در این کوه بـرپا می کنم هر شب


تماشایی است پیچ و تاب آتش ها خوشا بر من

که پیچ و تاب آتش را تمـــاشا می کنم هر شب


مرا یک شب تحمل کن که تاباورکنی ای دوست

چگونه با جنون خود مـدارا می کنــــم هــر شب


چنان دستم تهی گردیده از گـــرمـــای دست تو

که این یخ کرده را از بیکسی ها میـکنم هرشب


تمام سایـــه هـــا را می کشـــم بر روزن مهتاب

حضورم را ز چشم شهر حاشا می کنم هر شب


دلم فریاد می خــواهد ولی در انـــزوای خـــویش

چه بی آزار با دیـــوار نجــــوا مــی کنم هـر شب


کجــا دنبال مفهـــومی بـرای عشق می گردی ؟

که من این واژه را تا صبح معنا می کنم هر شب



تاريخ : یکشنبه بیست و دوم اردیبهشت 1392 | 22:57 | نویسنده : سیدعطاسیدی |

مــــادر

 

حکایت سپیده


مادر، تو رفیع ترین داستان حیات منی.


تو به من درس زندگی آموختی.


تو چون پروانه سوختی و چون شمع گداختی ومهربانانه


باسختی های من ساختی.


مادر، ستاره ها نمایی از نگاه توست


ومهتاب پرتوی ازعطوفتت، و سپیده حکایتی از صداقتت.


 

قلم ازنگارش شُکوه توناتوان است وهزاران


شعردرستایش مدح تو اندک.


مادر، اگر نمی توانم کوشش هایت را ارج


نهم و محبت هایت را سپاس گزارم،


پوزش بی کرانم را همراه با دسته گلی ازهزاران تبریک، بپذیر.


 

فروغ تو تا انتهای زمان جاوید و


روزت تا پایان روزگار، مبارک باد.



تاريخ : سه شنبه دهم اردیبهشت 1392 | 16:37 | نویسنده : سیدعطاسیدی |

عيد نـــوروز آمد و جـــان بار ديگر پا گرفت

                           غنچه لب وا كرد و بلبل نغمه شيدا گرفت

باغ و بستان  سبزه پوشان  چهره بر افروختند

                          سرو شيدا پر كشيد و قد چون رعنا گرفت

بلبلان دور رخ گل به به و چهچه كنند

                        شاخ و برگ از عشق  نوروز چهره برنا گرفت

ابر ماتم نعره آورد بر زميـــن بي ريـــا

                             دامــــن سبـــز طبيعت  ديــده بينا گرفت

باز باران نغمه سرداد آسمان شد نيلگون

                             قطره شبنم خزيد بر روي گل نجوا گرفت 

ســــر بـــرآورد آفتاب مهربـــاني بــر ديار

                           عشق آمد جمله عالم  از وجودش نا گرفت

بر دميد از كوي سوسن بوي اميد و وصال

                     وصلت دل شهره گشت و شهد بر لب جا گرفت

 اي عطا عيد است و دلبر انتظار يك كلام

                                دلبرا بـــادا مبارك سال نيكـــو  تا گرفت  



تاريخ : چهارشنبه سی ام اسفند 1391 | 15:4 | نویسنده : سیدعطاسیدی |

جـــانـــا بیـــا بــرقلب مــن دیـوانه کردستی مرا

خود شمع محفل گشته ای پروانه کردستی مرا

 

رویی نشان بر دیده ام ، ای ماه ! بر تو گشته ام

وز غم به خود غلطیده ام  مستانه کردستی مرا

 

عشقم دو دست باز تـو ، محــو جــمال ونــاز تــو

جــامــی بیــاشامم زتو ، جــانــانه کردستی مـرا

 

نازی بکن بر روی مــن ، بــاشم خریدارش به دل

رفتی به دیر عاشقان ،افســانه کــردستــی مـرا

 

در هجر تو شیدا شدم، وز عشق تـو رسوا شدم

خود خانقاهی رفته ای ، میخانـه کــردستی مــرا

 

من سوی میخانه شدم ، شهدی بنوشــم از لبت

می گشته ای جانان  من ، پیمانــه کردستی مـرا

 

برما"عطا"کن گوشه ای از عشـق لیلی گــونه ات

زلفی پریشان کرده ای،چون شانه کردستی مــرا



تاريخ : پنجشنبه بیست و چهارم اسفند 1391 | 0:1 | نویسنده : سیدعطاسیدی |

 

عشـق یعنی بی خود از روح  و  روان        عشـق یعنـی رفتـه ازجان و جهان

عشـــــق یـعنـی  بــــا محبــت تـاختــن        عشـق یعنـی کعبه ی دل ســـاختن

عشــــــق یعنـی دست شستن از جهـان        عشــق یعنی گشته گردی درنهـان

عشــــــق یعنـــی در حقیقـت ســوختـن      عشــق یعنــی دوستـی  انــدوخـتـن

عشـــــق یعنی عــــــاجز و شـرمنــدگی      عشـق یعنـی روزگــاری  بنــدگــی

عشـــق یعنی صـاف دیــدن بــی غـبـار      عشــق یعنـی در پــی تـمثـــال یــار

عشــــق یعنی راست بــودن  بـــی ریا       عشـق یعنــی در  نـاب و  کـیـمــیـا

عشـق یعنی مستــــــی و بیـخـود شدن       عشــــق یعنـی نیستـی نـابَـد شــدن

عشــــق یعنی بــا طــراوت چــون بهار      عشق یعنـــی  شیــفـته لیـل و نهـار

عشـــــق یعنی بــر لب جـــــوی وصال       عشـــق یعنـی بـلبـل آشــفـته  حـال

عشـــــق یعنی اشک شوق ازدیــده هـا       عشــق یعنـی گـل بـه دامن چیده ها

عشــق یعنی عــــاشــق پــــروانه  شو       عشـــق یعنـی گـوشه میـخانــه شـو

عشــق یعنی با هــــم  و یک دل شــدن       عشـــق یعنی عــارفانه گِـــــل شدن

عشــق یعنـــــی بــــــا مـــروّت زندگـی      عشـــق یعنــی   نـــیـت  مــردانگـی

عشـــق یعنی قطـره اشک چشـــم یـــار      عشـــق یعنی ســاقی و خـمر وخـمار

عشـــق یعنـی یـک تبســـم  یک نگــاه       عشـق یعنــی دیــده ی پراشک و آه

عشــق یعنی شکــــوه ی نی از فــراق       عشـــق یعنـی دائـماً  در اشــتیــــاق

عشــــق یعنـــی در طــواف کعبــه شـو       عشــق یعنی پیش جــانان سجده شو

عشــق یعنــــی دیــده بــــر دل دوخـتن       عشــق یعنی دل به دیـده ســوختـــن

عشــق یعنــــی ســـر به زیر انــداختن       عشـــق یعنی بــر وفــایش سـاختــن

عشـق یعنی بخشش و  جــــود و عطــا       عشـق یعنی ســینـه ی پـر از صـفـا

شعر از سید عطا سیدی



تاريخ : دوشنبه بیست و سوم بهمن 1391 | 22:40 | نویسنده : سیدعطاسیدی |
گفتم به دل شیدا ، شیدای لب یارم


                                   گفتا مــن شیـــدا دل از دیــده گـرفتارم

 

گفتم زلبت نوشم جامی ز شراب عشق

                                   گفتا تــو لبی بگشا مــن عـاشق عیارم

 

گفتم چه شود روزی بر دیده برون آیی


                                   گفتا که مجالی نیست در غربت اسرارم


 

گفتم چو کمان گشتم از قوس دو ابرویت

                                   گفتا چــه کنـم جـانـا بــا دیـده خــونبارم

 

گفتم ز هوای دل آغوش تو شد محرم

                                   گفتا به سراپایت هم برگـم و هـم خـارم


 

گفتم ز غم عشقت مجنون جهان گشتم 


                                گفتا که به کوی تــو ســرگشته و بیــمارم


گفتم که اسیرم من بر سلسله مویت 


                                 گفـتا که صـــدای عشق بشنو ز دل زارم


 

گفتم که من دلخـون شهدم به عطا باشد

                                    گفتـا کــه عطـایـم من بر سینه دلدارم

  

 

 

 



تاريخ : شنبه سی ام دی 1391 | 20:16 | نویسنده : سیدعطاسیدی |

 اگر روزی شأن و مقامت پایین آمد ، ناامید مشو ، زیراآفتاب هرروز هنگام غروب پایین می رود

 تا بامداد روز دیگر بالا بیاید . افلاطون

 

·مأیوس نباش ، زیرا ممکن است آخرین کلیدی که در جیب داری قفل گشا باشد .

 

·رودخانه های عظیم  نیروی خود را به جویبارهای کوچک مدیونند . مثل یوگوسلاوی

 

·وقتی از اخلاق یک فرد سر در نمی آوری به دوستانش نگاه کن . مثل ژاپنی

 

·سختی ها و ناراحتی ها بهترین وسیله آزمایش زندگی زناشویی است ، زیرا رنج و محنت اخلاق

حقیقی زن و مرد را آشکار می سازد .اسمایلز

 

·با مصلحت دیگران ازدواج کردن در جهنم زیستن است . شوپنهاور

 

·اگر برخود مسلط باشیم فرمانروای سرنوشت خود هستیم . کلینگر

 

روزی که صبر در باغ زندگیت بروید ، به چیدن میوه پروری امیدوار باش . مثل آلمانی

 

·نه چندان نرمی کن که بر تو دلیر شوند و نه چندان درشتی که از تو سیر گردند . سعدی



تاريخ : یکشنبه هفدهم دی 1391 | 17:10 | نویسنده : سیدعطاسیدی |

تا نباشد عشق  در دل کلبه  کی ویران شود ؟

مهر وعشق  عارفانه جمـلگــی خیــزان شــود

 

صـف کشیده روی قـلبــم لشــکر انــدوه وغـــم

بــوی وصلت  بــر دل من چون گل و ریحان شود

 

قلـب عاشـــق دائـمــاً در انتظــار وصـلت است

گـر وصالی بین باشد ! دل چرا حــیران شــود ؟

 

مـــا الــفبــای مـحبــت را ز  بــر  کــــردیــم  تــا

مهــر حمــد بـی کرانش تیشــه بر رنــدان شـود

 

جنت الـمأوای عشقش دل ز ریشه کنـده است

تیــر مـهــر دیــدگــانـش بــر دلــم پیـکــان شـود

 

انتـظــار یک  کــلام از ســوی دلبــر  بــــوده ایم

تــا ســلامــی داد  دنیــا پیش مــا میـزان شـود

  

نکته ها گویند پی عاشق  که اینست و چنـان !

در خیــال خویــش عاشق یوسف  کنعان شـود

 

دیـــدگــانــم  بــر رهــش وصلت به ابرو دوختـه

از فراقش  نرگســم در شب همی گریان شـود

 

عاشقــی را پیشه ی خـود کرده ام در این دیـار

هرکه عاشق شدزچشم مردمش شیطان شود

 

دلبـــرا ! عــزلت نــشـین گوشــه میــخـــانــه ام

شـور بختی بین ! که دادم  ناله ی مستان شود

 

خــم بــه ابــرویت نیاور  ، چون خمیده گشته ام

شهرت عشقــم بــه کــوی مــردم گیــلان شـود

 

ای "عطا" کم گـوی از وصــل وفــراق عاشقــی

چونکه دنیا از فــراق عــاشقــان ســوزان شـود



تاريخ : دوشنبه بیستم آذر 1391 | 21:22 | نویسنده : سیدعطاسیدی |